อัยการหมาสารเลว | R-19+

‘ซานอึม’ อำเภอเล็กๆ ในต่างจังหวัดที่มีประชากรไม่ถึงหนึ่งแสนคน

‘ซออียู’ อัยการฝ่ายคดีอาญาประจำสำนักงานอัยการสาขาซานอึมที่ต้องใช้ชีวิตอย่างยุ่งเหยิงในแต่ละวัน กลับต้องเจอเรื่องช็อกเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางหัว

ไอ้คนบ้าแห่งยุคที่โดนสั่งย้ายหลังจากสั่งฟ้องกักขังตลอดชีวิตรุ่นพี่อัยการ

ไอ้สารเลวที่คนยอมรับกันทั่วว่ามีศัตรูจ้องเล่นงานเพียบ ต่อให้โดนฆ่าตายตอนนี้ก็ระบุตัวผู้บงการไม่ได้

‘ฮวางอีซอก’ รักแรกและแฟนเก่าของเธอ ถูกสั่งย้ายมาประจำการที่สำนักงานอัยการสาขาซานอึมแห่งนี้

“ฉันเป็นหมาของซออียูนี่นา”

“……”

“ไอ้หมาสารเลวที่เห็นแค่หน้าซออียู ก็กะล่อนน้ำลายสอและเกิดอารมณ์ขึ้นมา”

อีซอกยิ้มกริ่มตรงมุมปากพลางวางมือลงบนหัวเข็มขัดกางเกง

“ปล่อยให้มันออกมาได้ไหมล่ะ? อย่างที่เห็นว่ามันไม่ใช่ตัวเล็กๆ ทั่วไปซะด้วย”

“บ้า…… ไปแล้วเหรอ?”

ท่ามกลางความสับสนอลหม่านในหัวจากการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของอีซอก แม้กระทั่งคดีที่เธอได้รับมอบหมายก็ยังไม่สามารถคลี่คลายได้อย่างราบรื่น

อุบัติเหตุทางรถยนต์ที่ตอนแรกคิดว่าเป็นเพียงโศกนาฏกรรมธรรมดา กลับกลายเป็นคดีพัวพันกับยาเสพติด

การแทรกแซงของนักการเมืองและแรงกดดันจากหัวหน้าสำนักงานอัยการ

ยิ่งวงล้อมการสืบสวนแคบลงเท่าไหร่ อียูก็ยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากขึ้นเท่านั้น……

อีซอกที่ทนดูอยู่เฉยๆ ไม่ได้

จึงตัดสินใจยอมเป็น ‘หมาของซออียู’ อีกครั้งหนึ่ง

“อวยพรให้ฉันโชคดีด้วยล่ะ”

▶ น้ำจิ้มทดลองอ่าน

เธอกับฉันในวัยยี่สิบต้นๆ มันเป็นฤดูกาลที่สดใสเหมือนในตอนนั้นไม่มีผิด

“เจ้านาย!”

อีซอกที่เพิ่งสอบปลายภาควิชาเอกเสร็จเมื่อครู่เดินเข้ามาในโรงอาหารคณะ ใบหน้าที่เคยแสดงความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด—ทั้งที่ไม่มีทางที่คนอย่างเขาจะทำข้อสอบพัง—พลันคลายออกเป็นรอยยิ้มสว่างไสวทันทีที่มองเห็นอียู

อีซอกสาวเท้าเข้ามาหาในพริบตาพร้อมทำสีหน้าตื้นตันใจ

“คิดถึงจะตายอยู่แล้ว”

“เราเพิ่งเจอกันเมื่อสองชั่วโมงก่อนเองนะ แล้วก็บอกว่าอย่าเรียกแบบนั้นไง”

“ทำไมล่ะ? ฉันชอบออกนะ”

โฮ่ง โฮ่ง

อีซอกทำปากขมุบขมิบเลียนเสียงหมาเห่า

เมื่อเจอสายตาพิฆาตของอียูเข้าไป อีซอกก็รีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาอย่างยอมจำนนพลางฉีกยิ้มกว้าง

อียู คือเจ้านายของอีซอก

เธอคือคนเดียวที่ไอ้หมาบ้าซึ่งพร้อมจะแว้งกัดทุกคนหากอารมณ์บ่จอย ยอมนอนหงายท้องให้

เธอคือคนเดียวที่ไอ้โรคจิตขนาดอาจารย์ยังไม่กล้าหม่ำ ยอมเดินตามต้อยๆ แม้กระทั่งรอยเงา

เธอคือคนเดียวที่ไอ้ท่อนไม้ไร้ความรู้สึกบนโลกใบนี้ แค่ได้ยินชื่อก็น้ำลายสอซี้ดซ้าด

พวกนักศึกษาในคณะต่างพากันเรียกฮวางอีซอกว่า ‘หมาของอียู’ และเรียกซออียูว่า ‘เจ้านายของอีซอก’

ต่างจากอียูที่ขยะแขยงกับความหยาบคายและน่าอับอายของชื่อนั้น แต่อีซอกกลับพึงพอใจกับฉายานี้เป็นอย่างมาก