ชนต้นฉบับแล้วนะคะ -เมื่ออดีตนักบุญหญิงขออัปเกรดบ้านร้างให้ราคาสูงลิ่ว

ฉันเคยใช้ชีวิตธรรมดาๆ ในฐานะบรรณาธิการของสำนักพิมพ์นิยายออนไลน์

แต่แล้วฉันดันหลุดเข้ามาเข้าร่างในโลกนิยายสุดเพี้ยนของนักเขียนในสังกัดตัวเอง—

ที่ที่ไอ้พระเอกเป็นคนก่อสงคราม เผาผลาญทั้งจักรวรรดิให้กลายเป็นทะเลเพลิง แล้วก็ฆ่าตัวตายตามไป

จากเรื่องทั้งหมด ทำไมฉันต้องมาแจ็กพอตในเวอร์ชันที่พระเอกสติแตกเพราะการย้อนเวลาไม่รู้จบ จนไล่ฆ่าล้างบางพลเมืองทั้งอาณาเขตด้วยล่ะเนี่ย

“ชักดาบออกมาก็ปาดคอซะเลย”

นักเขียนคะ ฉันบอกแล้วไงว่าชื่อเรื่องนี้มันไม่ได้ "ปาด-คอ-ซะ" เนี่ยนะ??

โทสะของฉันมันกำลังหมุนวนเป็นพายุบุแคมเหมือนช่องแคบอุลโดลม็อกเลย...

ฉันเข้ามาอยู่ในร่างของหนึ่งในบรรดานักบุญหญิงจำนวนมากในวิหาร

ชื่อว่า ชูอาน่า

ฉันไม่มีพลังศักดิ์สิทธิ์เลยแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว

ฉันไม่สามารถสัมผัสได้ถึงไอวิญญาณหรือพลังปีศาจที่คนอื่นเขาบอกว่ารู้สึกกันได้เลยสักนิด

ข้อดีเพียงอย่างเดียวคือฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับไอ้พระเอกในเนื้อเรื่องต้นฉบับเลย

เป้าหมายของฉันคือการเผ่นหนีไปก่อนที่พระเอกจะบ้าคลั่งแล้วเผาจักรวรรดิทิ้ง

ฉันจะข้ามน้ำข้ามทะเลหนีไปให้ไกลแสนไกล

ฉันจะไม่หันไปมองแม้แต่ทิศที่ไอ้คนบ้าคลั่งนั่นอยู่ด้วยซ้ำ

แต่ทุกครั้งที่พระเอกย้อนเวลา... ฉันดันต้องย้อนเวลากลับมาพร้อมกับมันทุกรอบเนี่ยสิ

“เออ ไอ้พระเอกนี่มันบ้ากาม เอ๊ย บ้าบอจริงๆ ในเมื่อแกอยากตายนัก ก็ตายไปอีกหลายๆ รอบเลยไป ฉันจะตามจองเวรแกทุกรอบเหมือนกัน”

และพอมีการย้อนเวลาซ้ำซากไม่รู้จบ ไอ้พระเอกก็เริ่มจะหมกมุ่นอยู่กับฉันแทน...

“ถ้าพวกผีหายไปหมดแล้วเธอจะไปจากบ้านหลังนี้งั้นเหรอ? งั้นฉันก็แค่ต้องฆ่าคนเพิ่มอีกสักหน่อยสิเนอะ”

ขอประทานโทษนะคะคุณพี่—ถ้าคิดจะถือดาบ ก็ไปหั่นหัวไชเท้าเถอะค่ะ อย่ามาปาดคอคน!