(จบ)บันทึก (รัก) ฉบับผีๆ (My Ghost Journal)

ลีฮาอุนพยายามอย่างสุดความสามารถอีกครั้งเพื่อที่จะเริ่มต้นบทสนทนากับคนอื่น แต่ด้วยตัวตนที่จืดจางจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น สุดท้ายเขาก็ต้องกลับบ้านไปโดยไม่ได้คุยกับใครเลยสักคำ

ขณะที่เขากำลังนอนร้องไห้อยู่บนเตียงด้วยความเหงาจับใจ จู่ๆ เขาก็รับรู้ได้ถึงสัมผัสอันอ่อนโยนจากฝ่ามือที่วางลงบนศีรษะและลูบผมเขาอย่างแผ่วเบา นั่นคือวินาทีที่ฮาอุนรับรู้ถึงการมีอยู่ของ 'ควอนกีจิน' ผู้เป็นวิญญาณ

ในตอนแรกเขาแกล้งทำเป็นไม่สนใจ แต่สุดท้ายด้วยความเหงาที่เกาะกินใจจนทนไม่ไหว เขาจึงยอมใช้ค่ำคืนนั้นร่วมกับกีจิน... วิญญาณผู้แสนดีและอบอุ่นกับเขาเสมอมา