จบ | อยู่ข้างกายฉันซะ

⚠️ผลงานเรื่องนี้มีการบรรยายถึงความรุนแรงและการบังคับฝืนใจ โปรดพิจารณาก่อนนะคะ

อีแทซอก (34 ปี)

X

อีฮเยยุน (32 ปี)

︶꒦꒷♡꒷꒦︶

เธอรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

มันเริ่มแปลกไปตั้งแต่วินาทีที่เขาคลึงมือเธอเล่นแล้วบอกว่าจะไปทำงานต่างจังหวัด

ฮเยยุนตัวสั่นเทิ้มด้วยความสับสนและหวาดกลัว

“สำหรับฉัน... ไอ้นี่มันยังใช้ง่ายกว่าปืนซะอีก”

และรายต่อไป... ก็คือฮเยยุน

“จริงๆ นะคะ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาขโมยอะไรไป จริงๆ นะ... ฮึก... ได้โปรดเชื่อฉันเถอะค่ะ”

ใบหน้าของฮเยยุนปรากฏชัดภายใต้แสงไฟที่สาดส่องลงมา

นัยน์ตาของชายหนุ่มกวาดมองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเธออย่างรวดเร็ว

มันเป็นสายตาเป็นประกายของผู้อยู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อตัวน้อย

“ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะ ไม่รู้อะไรเลย เขาแค่บอกว่าจะไปทำงานต่างจังหวัด เชื่อฉันเถอะนะคะ”

“การไม่รู้อะไรเลย... มันก็คือบาปนะ ฮเยยุน”

มุมปากของชายหนุ่มค่อยๆ ยกยิ้มขึ้น

ฮเยยุนกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อเห็นรอยยิ้มที่ไม่เข้ากับดวงตาอันเย็นชานั้นเลยสักนิด

“ฉันเฝ้าแต่คิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่ามันคืออะไรกันแน่ คนคนนี้จะได้อะไรจากการทำแบบนี้กับฉัน คืนแล้วคืนเล่าที่จมอยู่กับความกังวลจนเช้าวันใหม่มาถึง แต่มันก็ไม่มีคำตอบ... ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้”

น้ำตาไหลพรากจากดวงตาทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ความแค้น และความสับสน

เขาบีบแก้มของเธอให้เงยหน้าขึ้น ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนขนตาที่เปียกชุ่ม

“ถอดใจซะเถอะ ฮเยยุน ทำใจให้ว่างซะ... แล้วเธอจะสบายขึ้นเอง”

ความรู้สึกที่ไม่อาจนิยามว่าเป็นเพียงแค่ความชั่ววูบได้อีกต่อไป